Po cóż mi mocne przeciwieństwa świata
Jedna jest tylko klęska,
Twej przyjaźni strata!

Głosy podkłada
Wiele wciąż gada
I choć wiekiem mnie przewyższa
Nie jest to sprawa najwyższa
I gdy coś gnębi mnie
On mówi: Nie martw się!
DAMY RADĘ!
Uśmiech wtedy pojawia się
I już nic nie zasmuci mnie
Potrzebny każdemu taki ktoś

Nasze życie na błędach rysowane
miłością, uczuciem przeplatane.
Jestem małą iskierką, która wypala się
uczucie me zanika gdzieś w tle
Popełniam błędy i naprawiam je
gdy dotknę dna, odbije się.
Gdy sił zabraknie przyjaciel wyciągnie mnie.
Zasypie mnie kwiatami miłymi słowami
To prawdziwa przyjaźń między nami.

Wszystko, co mogę zrobić dla mojego przyjaciela
to – po prostu - być jego przyjacielem.
Nie mam majątku, żeby go obdarować.
Jeżeli wie, że jestem szczęśliwy,
mogąc go kochać, nie będzie chciał żadnej innej nagrody.
Czyż przyjaźń nie jest pod tym względem boska?

Życie bez przyjaźni,
to jak ogród bez kwiatów!

Kiedy żegnasz przyjaciela,
nie smuć się,
ponieważ jego nieobecność pozwoli ci dostrzec to,
co najbardziej w nim kochasz.

Jeżeli w chwili zwątpienia
powiesz, że przyjaciół Ci brak - szukaj
w pamięci mego imienia.
Ono Ci powie, że nie jest tak!!!

Życie bez przyjaźni,
to jak ogród bez kwiatów!

Jeżeli w chwili zwątpienia
powiesz, że przyjaciół Ci brak - szukaj
w pamięci mego imienia.
Ono Ci powie, że nie jest tak!!!

Rzeczy zmieniają się wokół nas,
zmieniają się także i ludzie,
którzy zniżają się do poziomu rzeczy,
ale nie zmieniają się przyjaciele,
co udowadnia, że przyjaźń
to coś boskiego i nieśmiertelnego.

Przyjaciel to ktoś, kto pozwala mi być taką, jaką jestem i nie myśli, że jestem niespełna rozumu. Ktoś kto z wyrazu mojej twarzy odczytuje, że potrzebuje porozmawiać o tym, co się dziej lub nie w moim życiu. Udziela mi wsparcia bez osądzenia.

Ciągle jeszcze istnieją wśród nas anioły. Nie mają wprawdzie żadnych skrzydeł, lecz ich serce jest bezpiecznym portem dla wszystkich, którzy są w potrzebie. Wyciągają ręce i proponują swoją przyjaźń.